Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

1143. Φωτογραφίες 18Χ13

Μου αρέσει να φωτογραφίζω. Φωτογραφίζω. Αρχειοθετώ και τακτοποιώ τις φωτογραφίες που βγάζω. Επιπλέον, έχω σκανάρει το σύνολο των φωτογραφιών που έχω στην κατοχή μου. Φωτογραφιών, σε αρνητικό είτε σε θετικό, από την εποχή του παλιού καλού καιρού που χρησιμοποιούσαμε το κλασικό φιλμ των 35 mm.

Για όλες τις φωτογραφίες, σκαναρισμένες ή απευθείας ψηφιακές, διατηρώ αντίγραφα σε τέσσερις διαφορετικούς σκληρούς δίσκους και πολυάριθμα DVD. Στο όνομα του αρχείου τις κάθε φωτογραφίας περιλαμβάνεται ημερομηνία, και ώρα για τις νεώτερες ψηφιακές, τοποθεσία που τραβήχτηκε καθώς και τα ονόματα των προσώπων, αν υπάρχουν, που εμφανίζονται στην φωτογραφία από τα αριστερά προς τα δεξιά. Μάλιστα! Είμαι μανιακός; Ό,τι πείτε!


Από τις ψηφιακές φωτογραφίες ελάχιστες, σαν ποσοστό επί του συνόλου, έχω τυπώσει. Κυρίως για να φτιάξω άλμπουμ που χάρισα στην αδελφή και την ανιψιά μου (με φωτογραφίες των θυγατέρων της τελευταίας). Οι φωτογραφίες που τυπώνω, αν και όταν, είναι στην τυποποιημένη διάσταση των 15Χ10 cm2. Πρόσφατα, μπήκα στον πειρασμό να ανέβω επίπεδο. Να τυπώσω στα 18Χ13 cm2.

Είναι γνωστό ότι σε αυτούς τους πειρασμούς, τους ανώδυνους, ενδίδω! Διάλεξα μία θεματική ενότητα. Ασχολήθηκα. Επέλεξα, «επίλεξα» είναι το σωστό στη δημοτική αλλά, αν το γράψω,  θα στραβομουτσουνιάσετε, 100 φωτογραφίες. Τις τύπωσα. Το αποτέλεσμα με ικανοποίησε. Κάτι, ως φωτογράφος, θαρρώ, κάνω. Τι έκανε τη διαφορά; Το 18Χ13 cm2, που λέγαμε. Αγόρασα και ένα άλμπουμ 50 φύλλων, για τη συγκεκριμένη διάσταση, τις τοποθέτησα και τώρα . . .τις χαζεύω!


 Η διάσταση 18Χ13 δίνει εμβαδόν κατά 56% μεγαλύτερο από αυτή των 15Χ10, τετραγωνικών εκατοστών πάντα. Στην τιμή εκτύπωσης, όμως, το πράγμα διαφέρει. Στο κατάστημα που εμφανίζω τις φωτογραφίες μου το 56% του εμβαδού μεταφράζεται σε 253,33% για την τιμή εκτύπωσης ανά φωτογραφία. Από τα 15 λεπτά στα 38 λεπτά, του Ευρώ πάντα. Το πράγμα αρχίζει, λοιπόν, και ξεφεύγει.

Το κόστος κόστος και ο πειρασμός πειρασμός! Να τυπώσω, σκέφτηκα, εκατό φωτογραφίες μου, τοπίων, δρόμων, κτηρίων, σκαφών και θάλασσας, από το 2010 μέχρι και το 2017, και βλέπουμε. Εύκολο να το πεις αλλά πώς το κάνεις; Για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα βρέθηκα μπροστά σε ένα πλήθος φωτογραφιών μεγαλύτερο των 30.000! Φωτογραφίες τραβηγμένες κυρίως με τις Canon A620, EOS 600D και Ιxus 285HS και τα κινητά Sony Ericsson C905 και Samsung S3 NEO (GTI9301I).


Ξεκίνησα σιγά – σιγά να διαλέγω φωτογραφίες. Διαδικασία κουραστική και συγχρόνως ευχάριστη. Με τα πολλά κατέληξα σε 540 φωτογραφίες. Έχοντας κατά νου τη διάσταση των 18Χ13 αναγκαστικά άφησα εξ αρχής εκτός φωτογραφίες που δεν θα μπορούσαν να χωρέσουν σε αυτή. Μετά ξεκίνησε η διαδικασία του να φέρω τις 540 αυτές φωτογραφίες στην αναλογία των 18Χ13. Το FastStone (Image Viewer 4.7) να είναι καλά!

Είναι θαυμαστό το πόσο αλλάζει η φυσιογνωμία, ας το πω έτσι, μιας φωτογραφίας όταν αλλάζουν οι διαστάσεις της. Μερικές φορές προκύπτει μια άλλη φωτογραφία. Το κόψιμο, ή «κροπάρισμα» βαρβαριστί, σε συγκεκριμένες διαστάσεις σου δίνει τη δυνατότητα να αφήσεις εκτός κάδρου στοιχεία που χαλάνε τη συνολική εικόνα. Ο λόγος που πρέπει να φωτογραφίζουμε στη μέγιστη δυνατή ανάλυση της μηχανής μας είναι ακριβώς για να έχουμε το περιθώριο της, εκ των υστέρων, δυνατότητας να καδράρουμε στην περιοχή που θέλουμε. 


Ομολογώ ότι «η φωτογραφική ματιά μου» έχει συντονιστεί στην ψηφιακή αναλογία του 16:9 και αυτή είναι η αναλογία την οποία χρησιμοποιώ στις φωτογραφίες μου. Έκανα μάλιστα το σφάλμα πολλές φωτογραφίες που έβγαλα με την Canon EOS 600D, η οποία δεν υποστηρίζει την πιο πάνω αναλογία, να τις φέρω σε αυτή με αποτέλεσμα τώρα που ήθελα τη διάσταση 18Χ13 να έχω προβληματάκια με του 16:9 το μακρόστενο!

Μια άλλη, γενική, διαπίστωσή μου ήταν ότι οι ψηφιακές μου φωτογραφίες ήταν, στην πλειονότητά τους, σκοτεινές με συνέπεια να χάνεται μεγάλη ποσότητα λεπτομέρειας. Όσο μπορούσα, και πέραν αυτών που τελικά επέλεξα, τις φώτισα. Το μόνο σίγουρο ότι από τις 30.000 φωτογραφίες θα μπορούσα να πετάξω το 70-80% και να είμαι και ευχαριστημένος με ότι περισσέψει. Είναι κάτι το οποίο χρειάζεται μία γενναιότητα την οποία, προς το παρόν, δεν διαθέτω. Ναι! Ένα Project Δήμητρα θα πήγαινε πολύ ωραία στη συλλογή ψηφιακών φωτογραφιών μου!


Ας γυρίσουμε, όμως, στις 540 φωτογραφίες που διάλεξα. Διαλέγοντας, λοιπόν, από τις διαλεγμένες αυτές απέρριψα 90 και έμεινα, λογικοί να είμαστε, με 450. Από αυτές, πάλι, διάλεξα 200. Για 100 πήγαινα, θυμηθείτε, με 200 βρέθηκα. Ας πάει και το παλιάμπελο! Θα τις τυπώσω! Θα πάρω και ένα άλμπουμ, με τέσσερις θέσεις για φωτογραφίες ανά φύλλο, να τις τοποθετήσω και θα δω τι και πόσο σαν ερασιτέχνης, εντελώς, φωτογράφος φτουράω. . .

Τυπώστε κι εσείς φωτογραφίες σας! Μην επαφίεστε στα μαγνητικά μέσα, δίσκους, στικάκια και τα τοιαύτα. Είναι άτιμα μέσα. Σήμερα τα έχετε, αύριο όχι! Το χαρτάκι είναι πιο σίγουρο πράγμα. Είκοσι, τριάντα χρόνια, αν το προσέξετε και λίγο, θα κρατήσει. Θα έχετε να λέτε και να δείχνετε!


Οι φωτογραφίες που εμφανίζονται, στην παρούσα εγγραφή,  είναι από τις 250, των 450, που δεν θα τυπώσω.

Αφιτά και Καλό 2018!

Ένα κλικ μακριά «Say Say Say» με τους Paul McCartney και Michael Jackson:


13/01/2018

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

1142. Το 2017 Φεύγει. Το 2018 Έρχεται. Ε Και;


Το 2017 μας αποχαιρετά. Το 2018 έρχεται. Επαναλαμβανόμενες τροχιές του πλανήτη γη. Η απληστία κυβερνά. Η απομόνωση βαθαίνει. Το αύριο δεν μοιάζει καλύτερο από το σήμερα.  Οι πάντες ελπίζουν. Οι πλούσιοι να γίνουν πλουσιότεροι. Οι ισχυροί ισχυρότεροι. Οι βλάκες νοήμονες και οι φτωχοί να δουν άσπρη μέρα. Έτσι όπως πάμε οι τελευταίοι θα μείνουν με την ελπίδα. Εντωμεταξύ οι δισεκατομμυριούχοι αυγατίζουν τα κεφάλαια τους σε χρόνο μηδέν. Άντε με το καλό να καμαρώσουμε και τον πρώτο τρισεκατομμυριούχο! Αυτό έχει σημασία όλα τα άλλα είναι μπούρδες!

Αν συνειδητοποιήσουμε σε ποιους έχουμε, παγκοσμίως, αναθέσει να χειρίζονται τα κοινά θα πρέπει, θαρρώ, να ομαδικά πάμε να πνιγούμε ή, καλύτερα, να πάρουμε αυτά τα καθοίκια με τις πέτρες! Τέλος πάντων ο καθένας έχει δικαίωμα να ελπίζει ότι του κατέβει. Το ζήτημα δεν είναι να ελπίζουμε, μόνο, αλλά και να, κυρίως, πράττουμε. Και κυρίως να μαζευτούμε να πράξουμε ομαδικά και να απαιτήσουμε ηθική και δίκαιη, γνωρίζω: κοιμάμαι ξεσκέπαστος, διαχείριση των κοινών.

Είναι παράλογο ο διαχειριστής, ο πρώτος τυχών Αλέξης π.χ., να σου κάθεται στον σβέρκο και να παίζει με τα νεύρα και τη λογική σου. Το κατόρθωμά τους είναι ότι μας έχουν εξουθενώσει ή αποβλακώσει σε τέτοιο σημείο που μας σερβίρουν το παράλογο για λογικό και εμείς το δεχόμαστε. Κόβουν μισθούς, κόβουν συντάξεις, υπερφορολογούν, απαξιώνουν, αυθαιρετούν, οργιάζουν κι εμείς τους κοιτάμε.

Η απορία και ο φόβος μας είναι έως που θα το τραβήξουν. Καμία αντίδραση, καμία κίνηση. Σιωπηρή οργή μόνο από όσους έχουν πέντε δράμια μυαλό. Μας έχουν κυριολεκτικά αναισθητοποιήσει. Κάνουμε όμως και εμείς τα δικά μας. Δεν σεβόμαστε τον διπλανό μας, δεν σεβόμαστε κανένα. Παρανομούμε όπου μπορούμε να παρανομήσουμε. Κλέβουμε από όπου μπορούμε να κλέψουμε. Βγάζουμε την ουρά μας απέξω. Κοιτάμε την πάρτη μας. Αυτό που λείπει πλέον είναι ο κοινός νους. Το μέτρο. Ναι. Δεν πάμε καλά. . .

Κι αν σας μαύρισα την καρδιά· συμπαθάτε με! Όπως και να έχει θα τα γράψω και τα τετριμμένα γιατί, τέτοιες μέρες, έτσι πρέπει. Λοιπόν:
Πολλές ευχές, στον καθένα σας ξεχωριστά, για ένα 2018 με Υγεία, Τύχη, Δύναμη, Χαρά και Ευτυχία (και με αυτή τη σειρά)!

Ένα κλικ μακριά ο Marc Anthony στο I Need To Know”: 


31/12/2017

Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017

1141. Όμως / «Ολίγον Τε Φίλον Τε» [2]


Η μνήμη ακολουθεί τα δικά της μονοπάτια. Οι συνειρμοί ομοίως. Πριν λίγες μέρες, ανταλλάσσοντας μηνύματα, αναδύθηκε στο μυαλό μου το «Όμως» ποίημα μου. Ένιωσα ότι ταίριαζε και περιέγραφε τα όσα σκεφτόμουνα, έγραφα και βίωνα. Την αντίδραση του απέναντι όταν εσύ, πλησίστιος, τον προσεγγίζεις. Κανένας δεν μεγαλώνει δίχως συνέπειες. Το Déjà Vu υπάρχει· ξύνει παλιές πληγές και ανοίγει καινούργιες.

Το «Όμως» το έγραψα πριν από 41+ χρόνια, στα 21+ δικά μου, και ήταν εμπνευσμένο από την, τον καιρό εκείνο, σχέση μου με την Κ. Είχα ακέραιη την αίσθηση ότι το είχα ήδη ανεβάσει στο παρόν με ετικέτα, βεβαίως, «ΤΑ ΕΜΑ». Το έψαξα. Δεν ήταν έτσι. Μου έκανε εντύπωση.



Επειδή κάλιο αργά παρά αργότερα, και για να μην χάσει η Βενετιά βελόνι, σκανάρισα το «Όμως», από το μικρού σχήματος τετράδιο «Ολίγον τε φίλον τε», και θα το παραθέσω. Αυτό που μου άρεσε, στο συγκεκριμένο ποίημα, ήταν η μοναχική τελεία, στον τρίτο στίχο από το τέλος, που μοιάζει να συγκρατεί όλους τους προηγούμενους εμποδίζοντας την κατάρρευσή τους. Μια τελεία που επιτρέπει μια στάση και μια ανάσα πριν από το αναπόφευκτο που δηλώνεται τόσο στην αρχή όσο και στο τέλος του ποιήματος.


Μερικά πραγματάκια, τώρα, για όσους έχουν την απορία του από πού προέρχεται το «Ολίγον τε φίλον τε», και δεν έκαναν τον κόπο να ανατρέξουν στην ομώνυμη εγγραφή (0474/23.05.2008) στην οποία, πιο πάνω, παραπέμπω. Η φράση προέρχεται από τα χείλη του Αχιλλέα, κατά το διάλογό του με τον Αγαμέμνονα για το ζήτημα της Βρισηίδας το οποίο «. . .μυρί᾿ χαιος λγε᾿ θηκε, πολλς δ᾿ φθμους ψυχς ϊδι προαψεν ρων. . .». (. . .πίκρες που 'δωκε στους Αχαιούς περίσσιες και πλήθος αντρειωµένες έστειλε ψυχές στον Άδη κάτω παλικαριών. . .) Συγκεκριμένα βρίσκεται στο στίχο 167 της Α' Ραψωδίας. Στη συνέχεια παραθέτω τους στίχους 148-171 της εν λόγω Ραψωδίας τόσο στο αρχαίο κείμενο όσο και σε μετάφραση των Ν. Καζαντζάκη, Ι.Θ. Κακριδή, με υπογραμμισμένη τη φράση για την οποία μιλώ.

Το αρχαίο κείμενο:

Tν δ᾿ ρ᾿ πδρα δν προσφη πδας κς χιλλες·

« μοι, ναιδεην πιειμνε, κερδαλεφρον,
150 πς τς τοι πρφρων πεσιν πεθηται χαιν                                 
      δν λθμεναι νδρσιν φι μχεσθαι;
      ο γρ γ Τρων νεκ᾿ λυθον αχμητων
      δερο μαχησμενος, πε ο τ μοι ατιο εσιν·
      ο γρ πποτ᾿ μς βος λασαν οδ μν ππους,
155 οδ ποτ᾿ ν Φθίῃ ριϐώλακι βωτιανερ                      
      καρπν δηλσαντ᾿, πε μλα πολλ μεταξ
      ορε τε σκιεντα θλασσ τε χεσσα·
      λλ σοί, μγ᾿ ναιδς, μ᾿ σπμεθ᾿ φρα σ χαρς,
      τιμν ρνμενοι Μενελάῳ σο τε, κυνπα,
160  πρς Τρων· τν ο τι μετατρπ οδ᾿ λεγζεις·                              
      κα δ μοι γρας ατς φαιρσεσθαι πειλες,
      πι πολλ μγησα, δσαν δ μοι υες χαιν.
      ο μν σο ποτε σον χω γρας ππτ᾿ χαιο
      Τρων κπρσωσ᾿ ε ναιμενον πτολεθρον·
165 λλ τ μν πλεον πολυϊκος πολμοιο                                            
      χερες μα διπουσ᾿· τρ ν ποτε δασμς κηται,
      σο τ γρας πολ μεζον, γ δ᾿ λγον τε φλον τε
      ρχομ᾿ χων π νας, πε κε κμω πολεμζων.
      νν δ᾿ εμι Φθηνδ᾿, πε πολ φρτερν στιν
170  οκαδ᾿ μεν σν νηυσ κορωνσιν, οδ σ᾿ ὀΐω                                  
      νθδ᾿ τιμος ἐὼν φενος κα πλοτον φξειν.»

Η μετάφρασή του:

Κι είπε ο Αχιλλέας ο γοργοπόδαρος ταυροκοιτάζοντάς τον:

«Ωχού µου, από κορφής ξαδιάντροπε και συφεροντονούση!
150 Αργίτης πως κανείς στο λόγο σου µε προθυµία ν’ ακούσει 
και να κινήσει, για στον πόλεµο να βγει παλικαρίσια;
∆εν τα ‘χω εγώ µε τους αντρόψυχους τους Τρώες αλήθεια, που ‘ρθα
να πολεµήσω εδώ’ σε τίποτα δε µου ‘φταιξαν εµένα’
δε µου άρπαξαν ποτέ τα βόδια µου κι ουδέ τ’ αλόγατά µου,
κι ουδέ στη Φθία την παχιοχώµατη, την ανθρωποθροφούσα,
ποτέ τους τα σπαρτά µου ερήµαξαν, τι πλήθια ανάµεσα µας
βουνά βρίσκονται µακρογίσκιωτα και θάλασσα όλο λάλο.
Μον ‘σένα, αδιάντροπε, άκλουθήξαµε, να χαίρεται η καρδιά σου,
που του Μενέλαου διαφεντεύουµε και τη δικιά σου, σκύλε,
160 τιµή. Μα εσύ γι’αυτά δε γνοιάζεσαι, δεν τα ψηφάς, κι ατός σου
πίσω να πάρεις το µοιράδι µου µε φοβερίζεις τώρα,
που οι Αργίτες µου ‘δωκαν και µόχτησα βαριά να το κερδέψω.
Ποτέ δεν είν’ τοό αρχοντοµοίρι µου σαν το δικό σου, σύντας
κάποιο πολύψυχο πατήσουµε των Τρωών οι Αργίτες κάστρο’
µα η πιο βαριά του πολυτάραχου πολέµου µπόρα πέφτει
στα χέρια ετούτα, κι όταν υστέρα στη µοιρασιά βρεθούµε,
πάντα δικό σου το τρανότερο, κι εγώ στα πλοία διαγέρνω
µικρό κρατώντας, µα καλόδεχτο, σα ρέψω πια απ’ τη µάχη.
Τώρα στη Φθία θα πάω’ καλύτερα χίλιες φορές αλήθεια 
170 να γύρω σπίτι µου µε τ’ άρµενα, κι ουδέ στο νου µου το ‘χω
αψήφιστος να µένω εδώ, αγαθά και βιος να σου σωριάζω.»

Ένα κλικ μακριά ο Γιάννης Σαββιδάκης στο τραγούδι, των Γιάννη Καλπούζου (στίχοι) και Θοδωρή Λαχανά (μουσική), «Δέκα Μάγισσες»:


17/12/2017